Edebi Köşe İlkler ve Sonlar

İlkler ve Sonlar

295
0
Paylaş

Sabah güneşin doğurduğu yaşam,
Vaktiyle yeniydi şimdi anılara karıştı
İlkler ve sonlar, kırık bir saat gibi,
Zamanı taşıdılar dünden yarına

Suskun parça, çiçek kadın, sessiz opera
Kelimelerin ardı arkası kesilmiyor, sözler yorgun
Yeni yıkımlar tatmadan bitmiyor gün
Ulaşmışken yokluğun zirvesine varlığımla tanıştım
Benliğimle beraber bulutlara karıştım

Ne zaman son bulacak bu duygu perhizi?
Ömür uçurumun kenarında, vakit uykuda!
Bitti mevsimler, insan sonsuz çukurda
Her yan karanlık, görecek göz kalmadı

Yersiz istekler, sınırsız haz ve doğmamış çocuklar
Hepsi gelecek son haberi bekliyor
Verilen ilk cezanın acısı unutulmamışken
Bilinmez dünyanın insanları sahte elçiyi dinliyor:
“Batının sesini doğuya ulaştır
Bir gümüşlük ihanetin temizlesin kirini
Bahtsız güvercinler kaldırırken gemini
Ölmekti kaderim, değerim kalmadı.”

Sevmekti son ibadet, yürekte yer kalmadı
Batıl oldu tüm aşklar, ilk günahın hükmü kalmadı
İlkler ve sonlar geldi geçti
Varlıktan eser kalmadı

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here