Edebi Köşe KENDİNE KOŞU

KENDİNE KOŞU

82
0
Paylaş

“Koş, koş! Hadi daha hızlı koş!”

Bağırıyor boyuna hayatım: “Koş, koş! Hadi daha hızlı koş!”

Sırtımda her saniye yükü artan küfemle koşmamı istiyor. Daha hızlı, hiç durmadan, nefes almadan, “Ahh, off!” demeden.

Ruhumun üryan, çelimsiz haliyle dağlar, tepeler aşıp; küfemi bırakmadan denizlere dalıp yeni kıyılara erişmesini istiyor.

Bağırıyor. Boyuna, hiç durmaksızın bağırıyor: “Koş, daha hızlı koş! Durma kulaç atmaya devam et! Geride kaldın! Çok geridesin!”

Diyemiyorum: “Yoruldum!” soramıyorum “Kimden geride kaldım? Ben neye yetişmeye çalışıyorum?”

Belki soluğumu yetiştiremediğimden belki ağzımın lal olmasından susuşum. Belki alacağım cevabın keskin ve korkutucu oluşundan susuyorum.

Korkuyorum! Sorularımın cevabının “Kendinden geri kaldın, kendine yetişmeye çalışıyorsun” olmasından korkuyorum!

Sanıyorum ki dediğini yaparsam; geri kalmaz yetişirsem korkularım geçer.

Sanıyorum ki dediğini yaparsam evren dediğimiz sonsuzluk ya da hiçlik içinde mekan tutar sonsuzluk ya da hiçliğe erişirim. Eriştiğim sonsuzluk ya da hiçlik mi olur; yoksa sadece kendim mi bilmiyorum. Belki kendim dediğim de bir sonsuzluk ya da hiçlik formudur.

NOT: görseller instagramda @harry.lil ve @boledebiyat kullanıcılarından alınmıştır.

 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here