Düşünce Yırtık Aynı Yırtık Değil Mi?

Yırtık Aynı Yırtık Değil Mi?

579
2
Paylaş

İnsanı insan yapan bazı değerler vardır.Bunların başında kişilik gelir.Açıkçası ben öyle olması gerektiğini düşünüyorum.Ama topluma bu böyle yansıyor mu tartışılır.İnsanlar artık öyle bir hal aldı ki giydikleri kıyafete,ayakkabıya,oturdukları mekana göre değer görmeye başladı.Eğer telefonun masanın üzerinde açık durabiliyorsa yani marka gösterebiliyorsan;ilk telefonuna sonra kıyafetine bakıp,seni muhattaba alıyorlar.Böyle bir çağa geldik.Halbuki ne önemi vardı,gıcır gıcır giyindiğimiz için değer görmeye.Ne yazık ki babayani birileriyle oturup,saatlerce sohbet edebileceğimiz,çay içebileceğimiz sayılı insan kaldı.Hiç birimiz fevkalade birer birey değiliz.Ama bu yolda adım atarken bir gırgır bir alay almış güzelim genç neslimi…

Eskiden pantolanlar yırtılırdı annelerimiz yama yapardı,utana sıkıla giyerdik.Ama şimdi yırtık pantolonla gezince daha “cool” görünüyormuşuz.Değişen neydi ? Yırtık,aynı yırtık değil mi ? Neden utanmak yerine övünç oluyor ? Neden biliyor musunuz ? Eski güzel samimiyetler kalmadı.
Son zamanlarda sosyal medyada birçok sosyal deneyle karşılaşıyorum.Küçük bir çocuğu yırtık bir pantolonla yardıma muhtaç bir şekilde sokağa çıkarıyorlar ama kimse yüzüne bile bakmadan yanından geçiyor.Aynı çocuk temiz bir şekilde “cool ” dediğimiz yırtık pantolonu giyip deney için yardım istiyor ve hemen ona yardım ediyorlar.Yine soruyorum yırtık, aynı yırtık değil mi? Yırtıkların nasıl yırtıldığının ne önemi var? Neden insanın kendisi değil de kıyafeti değer görüyor? Neden İsmail Devrim gibi babalar çocuğuna pantolon alamadığı için çaresizlik ile intihara sürükleniyor? Çok mu önemliydi pantolon? Çok mu önemliydi “cool” görünmek? Çok mu önemliydi bulunduğu topluma uygun giyinmek?                                                                                      Hayır!

Hayır!

Hayır!

Kabul etmiyorum.Hiçbir şey babalık gururu kadar önemli olamazdı.Bir babanın çaresizliği ile eş değer olamazdı! Çocuğuna pantolon alamadı diye intihar eden baba olmamalı benim ülkemde… Üzülüyorum,utanıyorum ve ne yazık ki
Susuyorum.
Susuyorum.
Susuyoruz!


Somadaki madende,göçük nedeniyle hastaneye kaldırılmak üzere ambulansa bindirilirken”Ayakkabıları mı çıkarayım mı? Sedye kirlenmesin.” diyen işçinin ve iş çıkışı evine giderken koltuklar kirlenmesin diye halk otobüsünde ayakta gitmeyi tercih eden işçinin yüreğini,gıcır gıcır giyinmiş insanlarla karşılaştırabilir miyiz? Biz dış görünüşümüzle nasıl görünürsek görünelim yırtıklarımızın aynı iğneyle dikmeliyiz ve aynı iple bütün hala gelmeliyiz.
Bir ayıp hepimizin ayıbı,
Bir yoksulluk hepimizin yoksulluğu,
Bir çaresizlik hepimizin çaresizliği,
Bir yırtık,hepimizin yırtığı olmalı !

2 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here